Sealion’s Secrets

Om half vijf ‘s ochtends wakker schieten van de kater des huizes die blazend binnenstormt. Uit bed springen. Met de kleine teen keihard tegen een stoel stoten. Onchristelijk luid vloeken. Naar beneden spurten. Terug naar boven lopen en iets aantrekken. Onderweg een wapen meegrabbelen. Op blote voeten de straat op rennen. Met de hiel van de linkervoet recht in een scherp steentje trappen. Wild zwaaien met een rechter tennisschoen. ‘Ksssssjjjjt!’ sissen.

Vervolgens vijf minuten lang zonder bril rondturen op zoek naar de kat die de kater de la casa terroriseert. Ondertussen vervaarlijk blijven zwaaien met die schoen.

Afdruipen. Het steentje uit de hiel peuteren. Terug in bed kruipen. De echtgenoot een paar stompen verkopen omdat hij inmiddels diagonaal in bed ligt en het donsdeken heeft gemonopoliseerd. Kijken naar de wekker tot hij afloopt.

Zucht.

Ik weet het. Het is warm. Zeer warm. Ne mens is dat niet meer gewoon he. Bovendien heeft de airco van uw zwarte wagen net de geest gegeven. Het zweet staat in uw schoenen,  uw tong voelt aan als een rasp en uw okselvijvers hangen al tot over uw tepels. U hebt net een presentatie gegeven met een onderwerp vol dure woorden die eindigen op -ation en -ility aan een bende ongeïnteresseerde trainees en u wil zo snel mogelijk naar huis. Maar uw bent alweer het kabeltje van de gps kwijt en u bevindt zich ergens in het hol van Pluto (Wakkerzeel).

Ik ben die fietsster die, na een dag werken en verlangend naar buiten staren, nog vlug een extra trainingsritje inlast. Juist ja, zo’n wielertoeriste. Met koersfiets, paddenstoelhelm en strak in het pak. The works dus. Maar wel eentje die op het fietspad rijdt, haar arm uitsteekt bij het afslaan en zelf een bel op haar stalen ros heeft gemonteerd. Niet zo eentje waartegen Facebook-groepen worden opgericht dus. Kortom, model citizen, ik.

Maar wanneer het net u bent die voor de zesde keer op twee uur tijd ervoor zorgt dat ik alles moet dichtsmijten en net niet tegen de grond kletst. Ja. Dan kan het wel is zijn dat die toerist in een terrorist verandert die u giftig toebijt ‘Kalf! Spiegels dienen niet enkel om uwe lippenstift op te doen!’

Ook al loopt u aan tegen de 60. En heeft u een gigantische Balthazar Boma snor.

Met vriendelijke groeten,

Sealion

Koken + Mad Men kijken met een predator op de loer.

Ik denk dat ik deze foto’s al eens eerder gepost heb maar ik ben te lui om dit op te zoeken ik vind ze niet meer terug. Er waait immers een stokje door blogland en de labrador in mezelf heeft dit professioneel uit de lucht geplukt.

Men schrijve 1989, eerste communie in de kapel van het Sint-Vincentiusinstituut van Dendermonde. Echte communiefoto’s, zo ergens midden februari getrokken, bibberend en met blauwe lipjes op het strand van pakweg Middelkerke, heb ik niet. Wij deden die hele fotoshoot gewoon een weekje op voorhand in onze living. Drie verschillende, fout gekadreerde foto’s op een kaartje plakken, naam en datum er onder pleuren en hopsakee, uitdelen maar.

Putting it mildly, ik was niet bepaald een fan van het kleedje. Van kleedjes en rokjes in het algemeen eigentlijk. Mijn ouders zijn er nog net in geslaagd me dit ene exemplaar te laten passen, daarna had ik er genoeg van en ben ik in het ruimteschip van de winkel gaan spelen. Jawel, een kinderklerenwinkel met een ruimteschip, hoe cool is dat wel niet!

Het hoedje en het vestje (met epauletten begot) hebben ze dan maar (uit wraak?) zelf gekozen, zonder passen. Ik was gelijk niet echt het roze frullenmeisje als kind. Sponsen broekskes met grasvlekken en blote benen vol schrammen en blauwe plekken waren meer my kind of thing. Het heeft zelfs tot mijn 24ste geduurd vooraleer ik nog eens een kleedje heb aangedaan.

Van de dag zelf herinner ik me niet zoveel meer. Behalve dat meneer pastoor een geweldig blinkende pletskop had en dat iedereen angstvallig zat te wachten tot Grietje R., (die niet tegen de geur van wierook kon), van hare sus zou draaien. En dat mijn vader rondreed met een vervangwagen. Een rode Ford waarvan het kinderslot niet werkte zodat ik als een grote madam en met veel geste, helemaal zelf kon uitstappen en al. Om dan met een slap Fabiola-handje te zwaaien naar mijn klasgenootjes. Ja hoor, poep en l’air, moi!

Wakker worden om half vijf  ’s nachts. Naar toilet gaan. Bedenken dat uw onderbewustzijn de kater des huizes nog niet gehoord heeft sinds het avondeten. Terug in bed kruipen. Zuchten. Opnieuw opstaan. Er aan denken iets aan te trekken. Naar beneden wankelen. Het eerste paar schoenen (fietsschoenen) aantrekken dat je tegenkomt. Naar de garage tapdansen (ahja, klikpedalen). De garagepoort openen. Een ronkende de kater bevrijden. De kater knuffelen. Terug naar boven slenteren. De kater boven zijn etensbakje droppen. Opnieuw in bed kruipen.

Ikke dus.

Toen je mama en papa  me vorig jaar vroegen of ik je meter wou zijn was ik, na mijn eerste ‘Allez, zevert niet!’ reactie , echt dolgelukkig. Ik zag jou, en dientengevolge ook je mama, groeien en keek vol spanning uit naar onze eerste ontmoeting. Plotseling besloot je dat 8 maand toch wel lang genoeg was,  en dat je wel eens wou zien hoe de wereld er aan de buitenkant uitzag.  Een maandje vroeger dan verwacht hoorde ik je mama met een trillende stem zeggen dat je geboren was. Ik was meter geworden. Vervolgens ging ik naast mijn stoel zitten van verbazing en ongeloof.

In het ziekenhuis zag ik je voor het eerst, onder de zonnebank, met die geweldig coole zonnebril op, en toen wist ik het zeker: there’s a new kid in town and this kid is totaly gonna rock it! Op de schaal van 1 tot schattig haalde je meteen de topscore en ik smolt.

Je bent nu bijna 9 maanden en je bent al lang niet meer die hulpeloze baby van in het begin, dat kleine, kwetsbare hummeltje waarvan ik niet zo goed wist wat er mee aan te vangen.  Ondertussen weet ik dat je houdt van alles wat knispert en lawaai maakt, dat er, afgaande op hoe je de drumsticks hanteert, een echte rockchick in je schuilt gaat en dat alles wat ook maar enigszins in je buurt komt ook meteen kennismaakt met je mond. Je kijkt nieuwsgierig en vol verwachting naar de wereld om je heen, elke dag leer je bij en kan je wel iets nieuws.

Ik zou graag samen met jou die wereld ontdekken. Ik kijk uit naar het moment waarop je, je nieuwjaarsbrief ondersteboven houdend, mij het beste toewenst voor het nieuwe jaar. Ik zal altijd even enthousiast bravo roepen wanneer je voor de zoveelste keer ‘Sinterklaas kapoentje’ ten berde brengt, ook al is het april. Ik zal Engelstalige liedjes fonetisch met je meebrullen en samen zullen we van poepzwierderij doen waar Beyonce jaloers op zal zijn. Ik zal bergen wafels, taarten, pannenkoeken en paaseieren van je jeugdbeweging verorberen, tot Frederik me niet meer herkend. Bij alles wat je onderneemt zal ik voor je supporteren en de gemiddelde fanatieke voetbalmoeder zal hierbij bleek wegtrekken. Ik wil samen met je door de Joepie bladeren op zoek naar het knapste boysbandlid. En, ik beloof zelfs niet (te hard) te lachen wanneer je door je gothic periode gaat…

Eva, vandaag wordt je gedoopt. Dan wordt het officieel, en weten ook Jezus, Maria, Jozef, Pater Damiaan en de Paasklokken dat ik je meter ben. Je staat aan het begin van een heel groot avontuur.  Een avontuur met ‘ups’ en ‘downs’, blijdschap en verdriet, moed en angst… Ik beloof dat je steeds bij me terecht kan, dat je op me kan steunen en dat ik altijd voor je klaar sta. Ik beloof mee te helpen aan je geluk en je bij te staan wanneer je het moeilijk hebt.

Je meter,

Sealion

*Vandaag werd mijn metekindje Eva gedoopt. Ik schreef haar een briefje.*

and loving it!

Shutter Island. De film. Donkere, geladen en beklijvende film. Van Scorsese. Met Dicaprio. Weeral.

Op het donkerste, meest geladen en beklijvende moment doet iemand in de zaal dit (of toch ongeveer):

Ja. Slappe lach he.

Onder het motto, splits uw blogposts op dan lijkt het of ge veel te vertellen hebt: deel twee van de New York saga!

Maar aangezien saga’s te moeilijk zijn om te schrijven: een lijstje! Onthouden we van deze trip:

• Het stralende weer. Waardoor zonnebrillen weer konden worden bovengehaald en we zelfs op dag 2 blootsvoets (Jawel dames en heren! U leest het goed: november!) door Strawberry Fields konden wandelen. Geroosterde pinda’s eten, mensen kijken, fietsen spotten, eekhoorns pesten,…
• Terug 10 jaar oud worden bij de dino’s in het Museum of Natural History: ‘Mo ziet, hoe groot!’
• Banana chocolate chip cake uit de Starbucks. Heaven on a platter in a papieren zakske. Ja, daar worden we gelukkig van.
• De meute, beschonken baseball fans (blijkbaar hebben de New York Yankees de World Series gewonnen)  waar we in terecht kwamen toen we de metro downtown namen. Waarbij mijn leaf aan een roadblock een vrouw van de NYPD charmeerde met volgende vraag: ‘Can we pass? I want to buy two knives in that shop over there.’ En zij ons koudweg doorliet. Die war on terrorism, dat valt gelijk allemaal nogal mee precies.
• Voor het eerst ever weglopen uit de cinema, wegens ge-wel-dig slechte film.
• De man op Times Square die luidkeels verkondigde dat wereld vergaat in 2012.
• Dat we eindelijk het museum op Ellis Island and Top of the Rock konden bezoeken, want vorige keer was er veel te veel volk.
• Improvisatietheater en stand up comedy, beide in dodgy kelderkens, beide hilarisch.
• Wendy’s is de slechtste hamburgerkeet in town. Echt wel. Degoutant.
• De week van eet ne keer met uw handen: Ethiopisch, Indisch, Mexicaans, Arabisch en good old American hot dogs and hamburgers!
• De NBA match tussen de New York Knicks en Utah Jazz in Madison Square Garden. Met hot dogs. En een handje. En cheerleaders.

Oh yeah, and we also did some shopping. Just a bit…