Sealion’s Secrets

‘t Leven kan schoon zijn. Vooral voor rotverwende katers.

Ne mens wilt al ne keer iets dromen. Dat hij zijn trein mist bijvoorbeeld. Of dat hij te veel zout op zijn patatten deed. Bij mij is het meestal net ietsjes absurder. Dus eat your heart out Ingeborg! Probeer hier maar eens een betekenis aan vast te knopen!

• Julia van Thuis is onze boekhouder. En haar secretaresse is Smurfin.
• Een grijze Hollander springt (ja) met zijn legerjeep door onze straat, verliest daarbij een wiel en vraagt of hij het in onze voortuin mag bewaren.
• Ik moet gaan werken terwijl ik eigenlijk verlof heb, waardoor ik niet naar de Ikea kan op mijn vrije dag. En ik wil echt heel, heel, heel graag naar de Ikea.
• Mijn broer, die potdekke zijn rijbewijs nog niet heeft, mag met de auto van papa (van het type: slee) rijden, en ik niet! Terwijl ik daar echt al jaren voor zaag. Grmbl!
• Ik zit op de rand van een bad. In dat bad zit een blote mevrouw. Met haar Duitse scheper. De hond probeert constant mijn boterham met speculoospasta af te pakken (but Sealion doesn’t share food!). En ondertussen blijft mijn moeder maar vragen welke kleur badmatje ik het mooiste vind.
• Er komt een Yellow Rat Bastard shop in Mechelen en alle coole t-shirts kosten 3 dollar. Maar ik mag niet binnen omdat ze denken dat ik een terrorist ben. En terroristen dragen geen coole t-shirts. Die dragen bruine dekens.

En dan wordt ik wakker, helemaal ongemakkelijk en al. En ook een beetje paranoia.

Een dikke laag Nivea uit de blauwe pot. Een thermisch onderhemd met korte mouwen. Een thermisch onderhemd met lange mouwen. Een thermische, lange onderbroek. Een winddichte, lange fietsbroek met bretellen. Een winddichte fietsjas. Appelblauwzeegroene kousen. Fietsschoenen met velcro. Winddichte overschoenen. Handschoenen. Een winddichte muts die mijn hoofd op een zaadcel doet gelijken. Daarover een Peruviaanse muts die ik van Sinterklaas kreeg.

En hij wil nog altijd met mij trouwen.

Ah maar kijkt e keer hier! Een blogpost over een reis nog geen dag nadat we terug thuis zijn. Komt dat tegen!

• Uitrusten: check!
• De nodige hoeveelheid vitamine D opslaan: check!
• Zes boeken erdoor draaien op zeven dagen: check!
• Snorkelen in het aquarium aka de Rode Zee: check!
• Voor het eerst ever roomservice bestellen: check!
• Afgezet worden door louche taxichauffeurs ‘I’m christian sir, no moslim!’ (like that makes any difference, they rip you off anyways!): check!
• Arabische onderschriften trachten te ontcijferen aan de hand van zelfverzonnen theorieën wegens gebrek aan Wikipedia: check!
• Lachen met het stonede Duitse koppel op de snorkelboot: check!
• Lachen met het stijve, ‘zijstrepen und sandalen must sein!’ Duitse koppel dat wanhopig het stonede Duitse koppel probeert te negeren: check!
• Lachen met het Franse koppel dat ‘Quelle organisation!’ naar elkaar sist wanneer ze twee minuutjes moeten wachten: check!
• Lachen met de Russen in veel te spannende speedo’s: check!
• Lachen met de Russische vrouwen die hun verbrande neus tegen de zon beschermen door er een papierke op te kleven: check!
• Lachen met Russische nektapijten (‘De helaasheid der dingen’ is er niets tegen!): check!
• Lachen met de Belgen die elkaar ondertussen zoveel mogelijk proberen te negeren: check!
• Genieten: check!

• over mijn winterdip, die dit jaar bijzonder diep was, waardoor ik november en december depressief, en ostentatief zuchtend doorworstelde;
• over mijn huisband-to-be, die hier niet geheel ongevoelig voor was en al eens met zijn ogen draaide omdat ik weer eens aan het zeuren was over de kou, en het donker, en ‘ik kan niet gaan fietsen’, en ‘ik wil zomer’, en ‘Belgie is stom’,… ;
• over mijn verjaardag, die aanvankelijk slechts een flauw afkooksel beloofde te worden van die van vorig jaar (verloving + rum + tropisch eiland = tha bomb!), maar uiteindelijk helemaal anders uitdraaide;
• over mijn verjaardagscadeau, dat gewoon een bladje papier was, maar wel eentje met de weersvoorspellingen voor volgende week;
• over die weersvoorspellingen die gelijk een beetje tegenstrijdig waren met het gigantische pak sneeuw dat buiten lag;
• over het ticket naar de zon dat hoorde bij die weersvoorspellingen;



• maar vooral over mijn fantastisch lief natuurlijk, die ik alweer niet ga kunnen overtreffen met zijn verjaardagscadeau!

Een labrador die onmiddellijk, wild kwispelend naar je toestormt wanneer je zijn naam nog maar fluistert en je met aanbiddende blik overal volgt. Zo eentje die niet alleen kan zijn, en die tevreden is zolang hij maar deel uitmaakt van het gebeuren, wat dat ook moge wezen (mee op restaurant, mee in het pashokje, mee naar de garage, mee naar de brievenbus,… it’s all good in the hood!). Een labrador ook, die onmiddellijk weet welk koekje boter bevat en wat boecht van den Aldi is. En die je geduldig, met natte puppy eyes, kan aanstaren tot je toegeeft, en je hem het beste stukje van je entrecote offreert.

Een bordercollie, die elk geluid en elke beweging bij de buren gehoord en gezien heeft. Die zich onmiddellijk onder de omheining wurmt (want daar werkt zijn labrador alter ego wat in tegen), to check what they’re all on about.

Een Jack Russel, die zotjes door de tuin spurt, koprollen maakt en onvermoeibaar elk vallend blaadje probeert te vangen.

Een basset, die uren languit en vooral in de weg kan liggen. Schijnbaar bewusteloos liggen maffen, af en toe een lodderig oog openend om te checken of je nog wel aanwezig bent en zijn fluwelen oren wat te verleggen.

Maar soms, soms kan hij ook gewoon een echte kater zijn. Dan loopt hij met misprijzende blik de kamer uit wanneer je voluit meebrult met de radio; ligt hij met loensende blik en een groot, cirkelend ‘do not touch’ aura, midden in de zetel; brengt hij drie konijnen binnen om die rustig op te peuzelen, bij voorkeur op een wit, frisgewassen badmatje; ontploft hij tot een ragebol wanneer er een hond passeert; trippelt hij parmantig en luid spinnend over je toetsenbord wanneer je aan het werk bent; neemt hij onmiddellijk nadat je rechtstaat je plaats in de zetel in; tref je hem slapend aan in de linnenkast, tussen de propere handdoeken, met modderpoten.

En soms ook, komt hij helemaal niet onmiddellijk naar je toe als je roept. Soms loop je dan drie kwartier door de sneeuw rond het huis te ploeteren. Fluitend, belachelijke geluidjes makend, zijn naam, op een irritant hoog toontje, schreeuwend over de witte, bevroren (-8!) velden. En dan slaat je fantasie op hol en denk je dat hij ergens in een beek ligt, gedegradeerd tot ijsblokje. Of erger, gekidnapt door een oud vrouwtje. Zo eentje met een harige wrat op haar kin en een lelijke sjaal rond haar hoofd geknoopt. Gedoemd om tot in de eeuwigheid zijn dagen op een vensterbank, tussen haar naar mottenballen geurende gordijnen door te brengen. Gedaan konijntjes vangen en vrolijk huppelen door de weides. En je begint lichtjes te panikeren. Okselvijvers en klamme handjes all over the place.

Maar dan komt hij weer aangewaaid. Zich met een onschuldige, yet betekenisvolle blik naast de koelkast placerend.

Dus dat beloofd. Later. Wanneer ook wij koters fabriceren en die bereiken een leeftijd (34 of zo) waarop ze willen uitgaan. ’s Avonds en alleen. Naar de scrabbleclub en al. Dan ben ik dus gedoemd om me telkens in coma te zuipen en zo de paniekaanvallen en waanvoorstellingen in te tomen.

Hypothetisch gezien dan. Want mijn kinders, die blijven liever bij hun mama natuurlijk.

Kast numero uno is af. Nog twee te gaan.

Een ‘voor’ foto ben ik uiteraard vergeten nemen. Het was een oud, wit keukenkastje dat bij een vriendin in de garage aan de muur hing, met in het groot ‘chemische brol’ op geschreven. En na wat gepimp hier en daar, staat het nu in onze slaapkamer te blinken.

Jawel, er schuilt een MacGyver in mij.

Wederom schaamteloos gekopieerd van Lilith.

1.Wat deed je in 2009 dat je nooit eerder deed?
In willekeurige volgorde: meter worden, een berg opfietsen, verloofd zijn, een NBA-match zien, de bus naar huis nemen, in het midden van een film weglopen uit de cinemazaal wegens niet om aan te zien, gaan eten in een Ethiopisch restaurant, mijn verjaardag vieren bij 27 graden en geflitst worden (2x).

2. Heb je je goede voornemens waargemaakt en ga je er dit jaar nieuwe maken?
Ja. Ik ben meer gaan sporten, heb gigantische hoeveelheden fruit verorberd en ben op de valreep terug meer gaan bloggen. Ik heb wel veel te weinig boeken gelezen, heb niet genoeg foto’s genomen en er staan nog steeds drie kasten in onze garage die gepimpt moeten worden. Die staan dus terug op het lijstje voor 2010, samen met minder uitstellen en meer doen.

3. Is er iemand in je omgeven bevallen?
Jups, er worden a volonte kinderen gekocht. Roos, Eva en Free zijn daar onder meer een exemplaar van.

4. Is er iemand uit je omgeving overleden?
Gelukkig niet. Wel bijna de 18-jarige kater van mijn toekomstige schoonouders. Maar die deed een Lazarusje toen hij speciale (dure) kattenmelk kreeg en tsjokt momenteel nog vrolijk en potdoof door het huis.

5. Welke landen heb je het afgelopen jaar bezocht?
Dominica, Frankrijk, Italië, Zwitserland en de USA.

6. Wat wil je in 2010 dat je niet had in 2009?
Meer reizen. En een Iphone (=utopie).

7. Welke data van 2009 staan in je geheugen gegrift?
Op 6 juli 2009 ben ik meter geworden van Eva. Het gevoel van verantwoordelijkheid en liefde had ik toch wat onderschat. Ben dan ook zo gieter als een fier.

8. Wat was je grootste verwezenlijking van 2009?
De Stelvio opgefietst. Zonder te stoppen onderweg.

9. Waarin heb je het vaakst gefaald?
Op tijd gaan slapen, meer foto’s nemen,

10. Ben je ziek geweest of gewond?
Niet echt. Heb wel in de fitness mijn knie geforceerd waardoor die nu waarschijnlijk voor eeuwig onstabiel is…

11. Wat is het beste dat je gekocht hebt in 2009?
Mijn winterfietsvest. En mijn rollen, die ondanks de ontiegelijke saaiheid van fietsen op de rollen, mij toch toelaten met dit weer mijn conditie in stand te houden.

12. Waar ging het meeste van je geld naartoe?
Fietskleren definitely.

13. Waar was je heel heel enthousiast over?
Meter worden van Eva, het dessert bij Couvert Couvert, en fietsen, fietsen, fietsen!

14. Welk nummer zal je altijd doen denken aan 2009?
Ik kan die dingen niet onthouden dus neem de laatste nieuwe: Hespenrol (Head’s will roll A-trax remix) van de Yeah Yeah Yeahs.

15. Ben je in vergelijking met vorig jaar…
a) blijer of triester?
Status quo.
b) dikker of dunner?
Dunner, maar ben dat hier in de laatste weken van 2009 nog naar de knoppen aan het helpen denk ik.
c) rijker of armer?
Status quo.

16. Wat had je graag meer gedaan?
Reizen. Verre dan. Van het soort waarvoor je een internationaal paspoort voor nodig hebt.

17. Wat had je graag minder gedaan?
Gezaagd over het slechte, donkere weer in november en december. De winterdip was zeer diep dit jaar. En dingen op mijn ‘to do’ lijstje uitstellen.

18. Wat doe je met kerstmis en nieuwjaar?
Wat iedere Vlaming doet: te veel eten en drinken.

19. Ben je verliefd geworden in 2009?
Ik ben nog verliefder op mijn fiets geworden en ben stevig op weg ook zo’n wielerterrorist te worden waar ik vroeger altijd zo schamper over deed. Nog even en ik sluit me aan bij een fietsclub om op zondagvoormiddag, in een mottig lycra pakske met reclame voor Beenhouwerij De Simpelaere, op de weg naast het fietspad te peddelen.

20. Wat was je favoriete televisieprogramma?
Plat Prefere en Top Gear.

21. Wat is het beste boek dat je gelezen hebt?
Everthing is illuminated van Jonathan Safran Foer.

22. Wat was je favoriete film van het jaar?
Aarch, mijn geheugen laat mij in de steek. De slechtste weet ik wel: Boondock Saints II.  Man, slecht! De laatste die we zagen was Avatar van James Cameron. Subliem.

23. Wat heb je gedaan op je verjaardag, en hoe oud was je?
Ja gezegd op een vraag van mijn toen nog fabulous boyfriend, een ring rond mijn vinger gedraaid en vervolgens veel te veel rum gedronken. 27 werd ik.

24. Wat hield je mentaal gezond?
Babbelen met mijn huisband-to-be, fietsen, platdrukknuffels met de kater des huizes, knalscheten in Eva’s pamper, koken, eten, gin & tonic,…

25. Van welke celebrity was je in 2009 het zotst?
Jeroen Meus, omdat hij met kennis van zaken en veel enthousiasme over eten kan praten. Zonder te overdrijven (Jamie Oliver) of arrogant te zijn (Peter Goossens). En Kobe Ilsen is een lekker dier. En Mohinder Suresh. Die ook.

26. Wie heb je gemist?
Vrienden die in het buitenland zijn gaan wonen en werken.

U kent dat wel. U stapt vol goede moed een fitness-center binnen. U wil eindelijk eens wat met die goede voornemens doen. Zoals meer sporten bijvoorbeeld. Van achter de toog werpt een gigantische spierbundel u zijn tandpastaglimlach toe. Naast hem ordent een meisje met silliconenborsten, de billen van renpaard en een buik zo strak als een snijplank de flesjes fluoriscerende sportdrank in een koelkast. Vanuit een bespiegelde zaal schalt luide salsamuziek. Af en toe gilt een stem: ‘Volhouden dames! Laat die billen werken!’ Spontaan verzint u een Duits accent een knallend zweepje bij die stem. Knalrode, bezweete vrouwengezichten kijken u wanhopig aan. Die goede moed van daarjuist zakt tegen 200 km/uur terug in uw schoenen…

Maar zo ging het helemaal niet.

Een man van middelbare leeftijd verwelkomde me, informeerde vriendelijk naar mijn doelstellingen en deed zijn uitleg. Sportende mensen van alle slag: dik, dun, oud, jong, de man die zijn krant las op de hometrainer, de Rambo’s van de gewichthefhoek, de Mister Burns van de loopband, allemaal knikten ze me bemoedigend toe. Vanuit de kleedkamers klonk het vrolijke getetter van de spinninggroep. Bovendien had ik de hele zomer op mijn fiets doorgebracht, dus wat conditie betreft zat het ook wel snor.

Maar toch.

Al in week 1 blesseerde ik mijn knie op één van die toestellen. Hierdoor moest ik het rustiger aan doen. Juist ja. Rustiger. Als in: fitnessen zonder te zweten en af te zien. In combinatie met saaie, stabilliserende oefeningen voor die knie. Namelijk van Karate Kid doen en op één been staan. Niet meteen iets waarvoor je naar een fitnessclub afzakt. No. Fun. At. All. Bovendien, na een paar weken, bleek het hele fitnessgebeuren minstens even saai te zijn dan fietsen op mijn rollen. Maar dan met Vitaya en Duitse soaps op de tv ipv leuke series. En kostelijker. Dat ook.

Dus nu zit ik weer in onze garage. Op mijn fiets. Te vloeken wanneer ik weer niet meer weet wie nu de goeden en wie de slechten zijn in Heroes.

We zullen die fitness maar catalogiseren onder been there, done that.