Dit noemt men dan een Franse colère. Alstoeblieft, dankoewel!
Ik hou nu eenmaal enorm van eten en alles wat daar enigszins iets mee te maken heeft. Voornamelijk het aspect opeten dan. Het aspect afwassen en opruimen kan me minder bekoren… but waddehek, wat is een kookblog zonder restaurant-reviews :D ?
Note to mom and dad: don’t worry, zover is het nog niet.
Picture this: een supergemotiveerde 8-jarige die tijdens zijn tweede repetitie van de plaatselijke harmonie de cimbalen mag bespelen. En picture this: mijn hersenpan tussen die cimbalen.
Yes, yes ladies and gestlemen, het heeft eens een weeksen geregend en ten huize Sealion heeft de ‘Znodballink’ toegeslagen. My fabulous boyfriend en ik liggen uitgeteld in de zetel, de Kleenexdoos plunderend en af en toe een denderende ‘pepe Rene’ hoest ten berde brengend, gevolgd door een kreunend ‘aaaarrch’.
*aaaarrch*
Hamai, al de hele week wind op kop om naar ‘t werk te fietsen. Mijn hespen worden stevig getraind en wat betreft mijn ceejootwee-reductie in het kader van het ‘ik kyoto’ project, het zal ietskes minder worden you guys, want wanneer ik uiteindelijk achter mijn bureau plof, hijg ik even hard als Margriet toen die indertijd de drie trapjes van een podium moest opklimmen.
*wappert zichzelf wat koelte toe*
We hebben nieuwe buren in de blok. Al meer dan twee weken. Nog nooit gezien. Laat staan gehoord (maar dat kan ook aan onze dove onderbuurmefrou liggen die haar telesivie steeds op Rock Werchter luidsterkte heeft staan). Ik ben gelijk een beetje curieus. Zou ik een stoofschotel maken? Of een ei gaan lenen?
Met de (oh, goodie!) mond open in slaap vallen in de camion nadat je een ganse dag gekeken hebt naar het werk van de veldwerkers zonder zelf de handen uit de mouwen te mogen steken (wegens tekort aan forsballen :s en ervaring, ik ben dan ook nog steeds in mijn jobopleidingfase hey folks!).
