en ik lig op de Plage de Piémanson! Oh jawel!
Je kijkt stiekem binnen in het leven van total strangers, volgt elkaars projectjes op, leeft mee, vergelijkt, wacht vol spanning op een volgend postje en wordt zelfs een beetje kregelig wanneer dit wat te lang op zich laat wachten.
‘t Is raar hoor…
Dat ik vroeger altijd de eerste was om te lachen wanneer ik vernam dat mensen elkaar enkel kenden van op tinternet. En dat ik nu zelf zo iemand ben.
‘t Is raar hoor…
Dat sommige mensen mijn verhaal onderbreken met een ‘jaja, ik heb het gelezen hoor’, of plots naar dingen vragen waarvan ik zeker ben dat ik ze nog niet aan hun verteld heb.
En toch…
was de steek door mijn hart toen ik triest nieuws las, helemaal niet raar, maar volkomen normaal. Net als de vreugde die ik voelde toen ik my fabulous boyfriend toeriep: ‘Ukkiemoon is geboren!’; en hij zijn duimen in de lucht stak; de trots die ik voelde toen ‘den oudste‘ zijn rijbewijs haalde; of de schaterlach die onze kater wakkerschudde, waarna ik getrakteerd werd op een beschuldigende blik en een verontwaardigde miaf.
Want hoewel het soms raar kan zijn, is het vooral geweldig fijn. Dat bloggen.
En daar wordt een mens ook wel een klein beetje gelukkig van… Ja hoor.
… ofte het ‘Iet mag het hebben‘ weekend in Ambleteuse.
met Leuven kermis als afsluiter, inclusief smoutenbollen en schietkramen bien sur! Zo mag het elk weekend zijn (behalve de luidruchtige sekstent dan)!