Sealion’s Secrets

Dagtrippers van het eerste uur: that’s us!

Deze keer: de Maya-ruines in Coba. Gelegen midden in de jungle en way less toeristisch dan Chitzen Itza. Mooier ook. Een groot deel van de ruines zijn nog niet vrijgemaakt van de alles overwoekerende jungle. In tegenstelling tot de meeste Maya-sites in Mexico, mag je hier de grote pyramide wel beklimmen. Spijtig genoeg begon het vlak na het nemen van deze foto ongelooflijk te plensregenen. En toen we alle mensen op hun poep naar beneden zagen komen op de gladde trappen, was de goesting om de beklimming aan te gaan op ons teensletsen gelijk een beetje over.

Sian Ka’an (= Where the Sky Begins), het grootste natuurreservaat van de Caraibbean en nog eentje op het lijstje van de UNESCO.

Wij gaan er zwemmen in een cenote en varen, sport addicts als we zijn, het meer op voor een heuse kayaktocht. Onze gids Jorge, aka Captain Jack Sparrow op zijn Maya’s, is een stoere piraat/bioloog met (at least in onze ogen) gigantische tepelpiercings die elke zin start met een luide ‘Oh ma Gaud! Look at that!’.
Alle kleuren (wit, zwart en rood) mangroves worden gezien, veel vogels worden waargenomen (waarvan ik uiteraard als notior salonbioloog weinig tot geen namen herinner) en spijtig genoeg zitten er geen krokodillen.

Right. So far so good, rustig dobberen in de zon, windje in de rug, koekje eten en een enthousiast tetterende gids. Very fijnos en ontspannendos en al. Nu nog op het gemakske terugpeddelenos…

Dit is echter buiten de wind gerekend, die het laatste uur een serieus stukstjen is aangewakkerd, waardoor we nu met de wind op kop terug moeten varen naar ons beginpunt. Het spiegelgladde oppervlak van het meer is verdwenen en vervangen door een woelige zee (ok, mayby slight exgageration here).
‘Goh.’ zegt My fabulous boyfriend to his ever panicking girlfriend (oe, oe, that’s me!), ‘Er staat gelijk een beetje water in de boot.’ However, I have an image of ‘Sealion the adventuresse’ to live up to, dus denk ik bij mezelf: ‘Puh, aansteller’ en kwak lustig mijn peddel het water in.
Het wordt echter steeds moeilijker om vooruit te geraken en my fabulous boyfriend probeert inmiddels met volle overgave het decibelrecord van Maria Sharapova te breken *rolt met de ogen*.

Plotseling wordt ik opgeschrikt door de luidste ‘Oh ma Gaud! Look at that!’ van de dag en zie ik El Pirata met grote ogen achter me kijken. Ik waag het om een blik achterom te werpen en zie my fabulous boyfriend daar zitten met het water tot aan zijn ribbenkast, terwijl de achterkant van onze kayak reeds onzichtbaar is. Met een scheef lachje en lichtelijk in paniek probeert my fabulous boyfriend (ik moet dringend een kortere naam verzinnen) met zijn handen het water uit de boot te scheppen. Tevergeefs. ‘I’m below sea level’ zegt hij beteuterd.

Gelukkiglijk hebben de cocodriles er vandaag geen zin in, en zijn we bijna aan de oever. Bovendien zijn we nu weer another stoer story to tell rijker. Moeha!

K heeft een projectje. Schaap op zoveel mogelijk belangrijke, historische, wonderbaarlijke, beroemde, beruchte, enzo. plaatsen ter wereld krijgen en die vastleggen op foto voor K’s/Schaap’s nageslacht. In ruil voor twee weken tender, love, care en vele luskens in nieuwe wollen pullovers van onze miaf Hector, trekt Schaap met ons mee door Mexico (that is, het schiereiland Yucatan ervan).

En ik vind het wel tof zo. Zo op reis met Schaap. Terwijl My Fabulous Boyfriend piekert over de ISO-settings van zijn gloednieuw fototoestel, ben ik bezig met het bedenken van allerhande compositsies, het opzijduwen van toeristen, locals en andere stoorzenders en het ‘Herr Flick’ gewijs commanderen: ‘Oe, bol, trek zo eens een foto! Nee, zo niet *zucht*! Hierzo!’

Een supersympathiek havenstadje aan de Golf van Mexico, dat tevens op de VN Werelderfgoedlijst staat. Een kluwen van kleine schattige straatjes, met kleine schattige huisjes, geschilderd in kleine schattige en felle kleurtjes, bewoond door kleine schattige Mexicaantjes. Al wandelend door één van de zeven oude stadspoorten roepen we elkaar toe: ‘Kijkt e keer hiere, hoe klein schattig!’

Een universiteitsstad met majestueuze kathedraal, leuke straatjes en lawaaierig hotel. Waar je de beste hangmatten (gemaakt in de gevangenis) en Panama-hoeden kan kopen, waar de bussen op zelfmoordsnelheid rondzoeven (veel effectiever dan de kogel!) en waar het vooral ´s avonds leuk rondkuieren is op de Plaza Principal, proevend van het vreemde en exotische hapjes in de vele eetstalletjes, nippend aan heerlijke cocktails en onderwijl luisterend naar life bandjes die muziek maken waar zelfs onze stramme Europese heupen een beetje van loskomen.

Als ratten op een zinkend schip verlaten we Cancun, bekend om zijn zatte Amerikaanse studenten during Spring Break en zijn Club Med kustlijn (je kan hier niet naar het strand zonder eerst door een hotellobby te lopen). Op weg naar Chitzen Itza. Het grootste Maya ruine complex van het schiereiland Yucatan, waar vroeger enthousiast van ‘offer eens een medemens aan de zonnegod’ en ‘de verliezende ploeg op de voetbal verliest niet enkel de wedstrijd maar ook zijn hoofd’ werd gedaan. Very Apocalyptico enal. Ook wel grappig waren de Americanos die lustig door de gietende regen achter hun gids smurfden.

Ik vlieg niet graag.

Niet omdat ik vliegangst heb (ik heb geen vliegangst) en denk dat we elk moment van “United 93” zullen doen. Niet omdat ik het niet kan uitstaan dat de mens voor me plotseling zijn zetel achterover kapt zodat mijn tafeltje in mijn middel wordt gekatapulteerd en mijn bekertje cola op mijn schoot terecht komt. Niet omdat ik me erger aan bleitende kinders (gelukkig is het bestek van plastic…). Niet omdat ik dacht dat Mexico maar 5 uurtjes vliegen was, terwijl het er in werkelijkheid 13 zijn (I know, I did some serious wishfull thinking :S). Niet om de man aan de infobalie op Zaventem die klaagde dat de mensen helemaal niet geinformeerd zijn en dat hij maar alles voor hen moet uitzoeken. *rolt met ogen: I don’t think he quite got the job description…*

Wel omdat ik niet in bezit ben van de decompressietool in mijn hoofd. Stijgen en landen zijn een hel. Ik heb het gevoel dat Geert Lambert op mijn hoofd gaan zitten is, terwijl het binnenin mijn hersenpan klinkt alsof een kabouter knalscheten aan het laten is. Joy!

Maar ‘t is niks hoor, ‘t is al over enzo. Daar blijven we niet voor thuis hoor :D

Hector is zojuist voor twee weekjes op vakantie vertrokken naar het exotische Mechelen. ‘t Doet toch wel een beetje vreemd om door het huis te wandelen zonder een hyperkinetische kitten die van voetje lap doet.

Ik mis hem gelijk al een beetje…

SPIDER!!