Sealion’s Secrets

Jawel dames en heren! Bibi heeft nog maar net gedaan met het (ellenlange?) verslag van onze reis naar Amerika of ze is alweer den hof af! Morgen vertrekken we namelijk voor een week naar New York! Alwaar wij tevens ook onze nieuwjaarskussen zullen uitdelen aan totaal wildvreemde menschen terwijl de bal op Times Square naar beneden rolt.

Maarrrh, da´s nog niet alles, op 1 januari vertrekken we immers vanuit NYC naar de Caraiben voor wat islandhopping (voornamelijk op hetzelfde eiland: Dominica, het minst toeristische eiland so they say), want zeg nu zelf, een vakantie door Sealion en co zonder strandjanetterij, klopt niet he?

Ha! Decadent eigelijk…  : D

BV-kapper (zoals hij het zelf ook constant loopt te verkondigen): ‘Op welke manier droog je je haar?’

Moi: ‘Op de fiets.’

Man, man, I kid you not, na zijn vernietigende blik bleef er enkel nog een smeulend hoopje vingerkootjes van me over op de kapperstoel.

De laatste dagen van de vakantie zijn in zicht en alvorens terug te keren naar de oh zo geweldige Belgische zomer, worden toch nog enkele dagen met stevig wat strandjanetterij ingelast. Zoals de traditie het wil gaat dit uiteraard gepaard met mensenkijken! In tegenstelling tot Australie waar we op de stranden (en daarbuiten ook eigenlijk) elkaar regelmatig blauwe plekken op de ribbenkast stootten en ‘eye candy’ sisten, valt het in Californie gelijk een beetje tegen. ‘t Is eerder van ‘oeioeioei, fouhout!’. Het lijkt wel of de mannen hier net voor ze buitenstappen nog vlug eens aan de fietspomp hangen, zodat ze de meisjes kunnen omverblazen met hun gigantische torso’s. Hetzelfde geldt ook voor de meisjes, maar dan slechts voor twee bepaalde lichaamsdelen… Wat zou er gebeuren als je hen met een naald prikt?

Hoe dan ook, er werd gebakken, gebraden, gelezen, gesmoothiet, gesurft (deze keer niet op het interweb, ha!), geduopenotti’d (zie ruggelingse foto van A & N, sorry, ik kon het niet laten :D), genoten, ge’wilderniss park’ed, ge’aaarch zaaalig’ed,…

Iz nize!

Over The City of Angels valt eigenlijk weinig boeiends te vertellen, wegens geheel voldoend aan onze verwachtingen: groot, vuil, lawaaierig en vooral ‘derover’. But still, we walked the Walk (of Fame), talked the talk (‘Straks gaan we toch naar ‘t strand he?’), drove de drive (Rodeo) en bovenal, spelled the letters (Hallywood!) and took a picture!

Mja, LA, toch maar plattekes. Misschien lag het aan het tijdstip (het daglicht is ongenadelijk en ‘s avonds, met alle lichtekes aan zal de stad er wel een stuk sympathieker uitzien…), of misschiens aan onze grote nood aan horizontaliteit, strand, zon, cocktails en leesvoer…

San Francisco aka fog city! Na de hitte van het binnenlan verwachten we ons aan een ietwat kille citytrip. Maar geen nood, met onze in Vegas aangeschafte garderobe zijn we volledig voorbereid en gehuld in onze spiksplinternieuwe (en propere!) tenue trekken we de stad in… om ons vervolgens een ganse dag kapot te zweten en ‘s avonds allen de trotse bezitter te zijn van een verbrand reukorgaan! Want jawel! De zon schijnt! Tegen alle verwachtingen en statistieken in. Ole ola!

Maar we klagen niet hoor. Dankzij ons Laura hebben we immers een prachtig zicht op de Golden Gate Bridge en op Alcatraz. Spijtig genoeg kunnen we deze laatste niet bezoeken om er Clint Eastwood na te doen, wegens volledig volgeboekt sinds april ofzo. En we zijn gelijk niet zo’n planners, wij.

Anyways, plenty of things to see and do in the city: de steile straten, de typische tram, de prachtige huizen, een fifties-style diner, China Town,… We’ve seen it all! Twice! Dankzij een vruchteloze zoektocht naar de North Face winkel waarvan het adres verkeerd vermeld stond in het boek (Grmbl!).

In tegenstelling tot de rest van de Amerikaanse steden die we tot nu toe gezien hebben, loont San Francisco, mede dankzij zijn Europees karakter, zeker de moeite!

Yosemite is een van de meest bezochte nationale parken van het land en dat merken we meteen wanneer we het gebied stapvoets binnen rijden. We krijgen toch wel eerder het gevoel dat we op een overvolle metro in Tokio zitten ipv in een natuurgebied. Eventjes vrezen we zelfs dat de grote hoeveelheid volk ons bezoek aan een van de meest spectaculaire parken zal overschaduwen, maar langzaamaan beginnen we naast de overload aan witte Amerikaanse benen in witte shorts en witte sportschoenen ook de toch wel prachtige natuur op te merken. The dome, the half dome, de bloemenvelden,…

Yosemite is ook bear country! Op elke campingspot staat dan een grote bearbox waar alles wat eetbaar is en alles wat een geur afgeeft moet worden opgeborgen. Beren zijn namelijk niet vies van zonnecreme, stippenliftjes, shampoo,… Natuurlijk, crticaster is my middle name, dus denk ik dat dat misschiens allemaal wel een beetje overdreven is en dat wilde beren heus niet geneigd zijn om op een overbevolkte camping rond te tsjolen op zoek naar body lotion (oke, misschien de ijdeltuiten onder hen). Het is immers hoogseizoen en het gebied zwermt van de luidruchtige toeristen. Het is niet alsof iemand vrijwillig op zaterdag naar de Colruyt van Leuven gaat. Maar toch, want wanneer we ‘s ochtends naar de badkamers wandelen vinden we midden op het pad een cadeautje dat onmogelijk door een poedel achtergelaten zijn. Tenzij die poedel de dag ervoor van buffet heeft gedaan in de Pizza Hut…

Na vluchtig te zijn gepasseerd langs de belangrijkste bezienswaardigheden van het park, trekken we naar het minst bezochte deel van het park voor een fikse wandeling, wat bearspotting (niet gezien, wel gehoord!) en een frisse duik in een afgelegen meertje.

Afscheid nemen van Yosemite en tegelijk van het binnenland doen we door alvast onze strandjanetkwaliteiten wat te trainen met een namiddagje boekjes lezen en pootjebaden aan de rand van een van de vele kabbelende riviertjes. Zalig!