Meanwhile had ik het nichtje van mijn huisband-to-be kunnen overhalen om mee in het Stelvio project (ja hoor, project!) te stappen, en het zinnetje ‘ik heb die week verlof’ was genoeg voor mij om haar mee te sleuren richting Vogezen, voor een heuse trainingsweek! Wahey!
Helaas, deze keer een overvolle camping. Allemaal noorderburen and us! Gesellich! Zo kwamen we op dag twee terug van onze heroïsche (uiteraard) tocht naar La Schlucht, om een volledig circus naast onze tent terug te vinden. Compleet met goats doing tricks, clowns a la Krusty en een twee uur durend orgelconcert.
Hemminway, sportieve grenzen werden verlegd, vuren werden aangestoken (jawel, door twee chica’s), culinaire hoogstandjes werden verorberd in de auto (bloody rain!), records ‘vals zingen onder de douche’ werden aan diggelen gekweeld, uitzonderlijk slechte foto’s werden getrokken met gsm’s, en getetterd, er werd vooral veel getetterd…
En plots had mijn huisband-to-be (notice the change here?) een week vakantie. Wat ik uiteraard niet kon verdragen. Oho no! Maandag dus gaan werken om voor de rest van de week congee payee te vragen. Dinsdag de fietsen en de tent in de auto gesmeten en vertrokken richting Vogezen om voor het eerst een echte col (hoewel kenners dit zouden betwisten) omhoog te peddelen.
Want ik heb een koersfiets nu. Gelijk de echte! In de Tour de France en al! Met een gebogen stuur, dunne bandekens en klikpedalen (schpannend!). Bibi sjeest nu dus elke dag in spandex van en naar het werk, scholieren vervloekend (werkelijk, het is een wonder dat die niet omver vallen, zo traag die fietsen). Bovendien hebben mijn collega’s me er in geluisd en gaan we in september, gelijk het goede wielerterroristen betaamd, een col uit het hooggebergte bedwingen/opkruipen. Dit jaar: de Stelvio. Slik.
Hemmingway, de camping was op twee bejaarde Hollanders en de hond des huizes na verlaten en we hadden het rijk dus nagenoeg voor ons alleen. Met dit (en twee geshockeerde kaaskoppen) als resultaat:
Alvorens weder te keren naar het koude, donkere Belgie maken we nog een tussenstop in San Juan, hoofdstad van Puerto Rico. Kleine, smalle straatjes met kleurige huizen, gezellige restaurants, heerlijk eten, lalalekkere cocktails en alle mannen lijken op Gabriel Rios!
Bovendien slapen we in een poepsjiek hotel dat volhangt met kunst en waar de kamers een eigen badkamer hebben! Da’s eens wat anders dan de buitendouche in Dominica, waarvan het licht niet meer werkte! Hoewel, misschien maar goed ook, want er was ook geen deur.
And then it was my birthday. The first birthday ever, I got to spend wearing only slippers and a bikini! My kind of thing!
So we spend the day at the Portsmouth beach, sunning, reading, swimming, drinking Kubuli,… Nigel gave us a lovely diner, I got my present from my fabulous boyfriend and then we got ENGAGED!
The group of middle aged women who were doing charity work at a few local schools of the Caribs. To us it all felt a little bit too ‘Tintin in the Congo‘, but they meant well I think. Also they were all in love with Barack Obama (some of them even voted for the Democrats!) and couldn’t believe that our main activity on the island was: reading at the beach. After our riad at Barnes & Noble in the Big Apple we held a competition on to how many books we could read during our stay on the island. I won. : D
The German-American couple with whom we went river tubing! She loved diving, he loved his sax (which he played beautifully on our last evening on the island!) and they both loved rum : D. They gave me my first birthday kisses of 2009 and we promised to meet them again in Dominica in 2012 : P.
Nigel, the cook of our guesthouse! The Caribbean kitchen is real pure in its flavours with lots of fresh fish and vegetables. And of course, Kubuli beer and Macoucherie rum : D Nigel also showed us his garden where he grows the fruit and vegetables for the hotel kitchen (I’ve never tasted passion fruit like the ones we got from Nigel! Heaven!).
The group of old ladies on the beach who went all beauty farm, giving each other a scrub, wearing nothing but their underpants. I don’t quite see my grandmother doing that at Knokke-Zoute, but boy, they had fun! They giggled more than a whole class of 14-year old girls watching a Zac Efron movie with a guest appearance of the Jonas Brothers.
The Swedish mum with her little boy, Viggo, who accompanied us on a trip through the jungle and (off course) to the beach. She was stunned when she found out we were such big fans of Stieg Larsson.
The sun burned cruise ship guests who, when released, covered Roseau like a pink swarm of bees, in search for the tackiest present.
The many Rasta people who constantly asked if we had already visited the Indian River. We didn’t, but we said yes anyway.
Dominicans in general are really friendly and laydback, who liked to laugh a lot. I think their life motto is: ‘You all have watches. We have time.’ And that’s not totally intolerable, when you’re on holiday and all…
Because public transportation is about as reliable than it is in Belgium (just kidding, Belgium’s worse), especially on Sundays (when it’s non-existing), we decide to head for Dominica’s capital, Roseau, and rent a car. After buying (!) a drivers licence for about 10 dollar, they get our car ready to go. This means they have to steal the incredibly bad brakes from one car to install them in ours, who had even worse brakes. You need brakes in Dominica. Definitely. Not only is it a very hilly island with really steep slopes, the people here go crazy when they get behind the wheel. You would expect the Rasta population to be as relaxed (Ya man!) inside as they are outside a car, but the opposite is true. It’s like they’re being chased by a giant, hairy monster who looks just like Pieter De Crem. Wearing nothing but a thong…
Hemmingway, soon we’re on our way in a car with the worst handling *voice over of Jeremy Clarkson* ‘in the world”. But it’s fun and it doesn’t take long for my fabulous boyfriend to blend in. People who catch a ride with us (it common to hitchhike here, people do it all the time) say he drives like a local. We take that as a compliment. Because when we grow up, we both want to be the Stig : D
