Sealion’s Secrets

Wederom schaamteloos gekopieerd van Lilith.

1.Wat deed je in 2009 dat je nooit eerder deed?
In willekeurige volgorde: meter worden, een berg opfietsen, verloofd zijn, een NBA-match zien, de bus naar huis nemen, in het midden van een film weglopen uit de cinemazaal wegens niet om aan te zien, gaan eten in een Ethiopisch restaurant, mijn verjaardag vieren bij 27 graden en geflitst worden (2x).

2. Heb je je goede voornemens waargemaakt en ga je er dit jaar nieuwe maken?
Ja. Ik ben meer gaan sporten, heb gigantische hoeveelheden fruit verorberd en ben op de valreep terug meer gaan bloggen. Ik heb wel veel te weinig boeken gelezen, heb niet genoeg foto’s genomen en er staan nog steeds drie kasten in onze garage die gepimpt moeten worden. Die staan dus terug op het lijstje voor 2010, samen met minder uitstellen en meer doen.

3. Is er iemand in je omgeven bevallen?
Jups, er worden a volonte kinderen gekocht. Roos, Eva en Free zijn daar onder meer een exemplaar van.

4. Is er iemand uit je omgeving overleden?
Gelukkig niet. Wel bijna de 18-jarige kater van mijn toekomstige schoonouders. Maar die deed een Lazarusje toen hij speciale (dure) kattenmelk kreeg en tsjokt momenteel nog vrolijk en potdoof door het huis.

5. Welke landen heb je het afgelopen jaar bezocht?
Dominica, Frankrijk, Italië, Zwitserland en de USA.

6. Wat wil je in 2010 dat je niet had in 2009?
Meer reizen. En een Iphone (=utopie).

7. Welke data van 2009 staan in je geheugen gegrift?
Op 6 juli 2009 ben ik meter geworden van Eva. Het gevoel van verantwoordelijkheid en liefde had ik toch wat onderschat. Ben dan ook zo gieter als een fier.

8. Wat was je grootste verwezenlijking van 2009?
De Stelvio opgefietst. Zonder te stoppen onderweg.

9. Waarin heb je het vaakst gefaald?
Op tijd gaan slapen, meer foto’s nemen,

10. Ben je ziek geweest of gewond?
Niet echt. Heb wel in de fitness mijn knie geforceerd waardoor die nu waarschijnlijk voor eeuwig onstabiel is…

11. Wat is het beste dat je gekocht hebt in 2009?
Mijn winterfietsvest. En mijn rollen, die ondanks de ontiegelijke saaiheid van fietsen op de rollen, mij toch toelaten met dit weer mijn conditie in stand te houden.

12. Waar ging het meeste van je geld naartoe?
Fietskleren definitely.

13. Waar was je heel heel enthousiast over?
Meter worden van Eva, het dessert bij Couvert Couvert, en fietsen, fietsen, fietsen!

14. Welk nummer zal je altijd doen denken aan 2009?
Ik kan die dingen niet onthouden dus neem de laatste nieuwe: Hespenrol (Head’s will roll A-trax remix) van de Yeah Yeah Yeahs.

15. Ben je in vergelijking met vorig jaar…
a) blijer of triester?
Status quo.
b) dikker of dunner?
Dunner, maar ben dat hier in de laatste weken van 2009 nog naar de knoppen aan het helpen denk ik.
c) rijker of armer?
Status quo.

16. Wat had je graag meer gedaan?
Reizen. Verre dan. Van het soort waarvoor je een internationaal paspoort voor nodig hebt.

17. Wat had je graag minder gedaan?
Gezaagd over het slechte, donkere weer in november en december. De winterdip was zeer diep dit jaar. En dingen op mijn ‘to do’ lijstje uitstellen.

18. Wat doe je met kerstmis en nieuwjaar?
Wat iedere Vlaming doet: te veel eten en drinken.

19. Ben je verliefd geworden in 2009?
Ik ben nog verliefder op mijn fiets geworden en ben stevig op weg ook zo’n wielerterrorist te worden waar ik vroeger altijd zo schamper over deed. Nog even en ik sluit me aan bij een fietsclub om op zondagvoormiddag, in een mottig lycra pakske met reclame voor Beenhouwerij De Simpelaere, op de weg naast het fietspad te peddelen.

20. Wat was je favoriete televisieprogramma?
Plat Prefere en Top Gear.

21. Wat is het beste boek dat je gelezen hebt?
Everthing is illuminated van Jonathan Safran Foer.

22. Wat was je favoriete film van het jaar?
Aarch, mijn geheugen laat mij in de steek. De slechtste weet ik wel: Boondock Saints II.  Man, slecht! De laatste die we zagen was Avatar van James Cameron. Subliem.

23. Wat heb je gedaan op je verjaardag, en hoe oud was je?
Ja gezegd op een vraag van mijn toen nog fabulous boyfriend, een ring rond mijn vinger gedraaid en vervolgens veel te veel rum gedronken. 27 werd ik.

24. Wat hield je mentaal gezond?
Babbelen met mijn huisband-to-be, fietsen, platdrukknuffels met de kater des huizes, knalscheten in Eva’s pamper, koken, eten, gin & tonic,…

25. Van welke celebrity was je in 2009 het zotst?
Jeroen Meus, omdat hij met kennis van zaken en veel enthousiasme over eten kan praten. Zonder te overdrijven (Jamie Oliver) of arrogant te zijn (Peter Goossens). En Kobe Ilsen is een lekker dier. En Mohinder Suresh. Die ook.

26. Wie heb je gemist?
Vrienden die in het buitenland zijn gaan wonen en werken.

U kent dat wel. U stapt vol goede moed een fitness-center binnen. U wil eindelijk eens wat met die goede voornemens doen. Zoals meer sporten bijvoorbeeld. Van achter de toog werpt een gigantische spierbundel u zijn tandpastaglimlach toe. Naast hem ordent een meisje met silliconenborsten, de billen van renpaard en een buik zo strak als een snijplank de flesjes fluoriscerende sportdrank in een koelkast. Vanuit een bespiegelde zaal schalt luide salsamuziek. Af en toe gilt een stem: ‘Volhouden dames! Laat die billen werken!’ Spontaan verzint u een Duits accent een knallend zweepje bij die stem. Knalrode, bezweete vrouwengezichten kijken u wanhopig aan. Die goede moed van daarjuist zakt tegen 200 km/uur terug in uw schoenen…

Maar zo ging het helemaal niet.

Een man van middelbare leeftijd verwelkomde me, informeerde vriendelijk naar mijn doelstellingen en deed zijn uitleg. Sportende mensen van alle slag: dik, dun, oud, jong, de man die zijn krant las op de hometrainer, de Rambo’s van de gewichthefhoek, de Mister Burns van de loopband, allemaal knikten ze me bemoedigend toe. Vanuit de kleedkamers klonk het vrolijke getetter van de spinninggroep. Bovendien had ik de hele zomer op mijn fiets doorgebracht, dus wat conditie betreft zat het ook wel snor.

Maar toch.

Al in week 1 blesseerde ik mijn knie op één van die toestellen. Hierdoor moest ik het rustiger aan doen. Juist ja. Rustiger. Als in: fitnessen zonder te zweten en af te zien. In combinatie met saaie, stabilliserende oefeningen voor die knie. Namelijk van Karate Kid doen en op één been staan. Niet meteen iets waarvoor je naar een fitnessclub afzakt. No. Fun. At. All. Bovendien, na een paar weken, bleek het hele fitnessgebeuren minstens even saai te zijn dan fietsen op mijn rollen. Maar dan met Vitaya en Duitse soaps op de tv ipv leuke series. En kostelijker. Dat ook.

Dus nu zit ik weer in onze garage. Op mijn fiets. Te vloeken wanneer ik weer niet meer weet wie nu de goeden en wie de slechten zijn in Heroes.

We zullen die fitness maar catalogiseren onder been there, done that.

Sinterklaas is ne prutser. Kan ik op U rekenen?

Alvast bedankt en een prettig eindejaar,

Sealion

ondertussen:

• heb ik al een paar dagen een ijskoude rechtervoet;
• deed mijn kersenpittenkussentje van zelfontbranding in de microgolf, in een poging die voet op te warmen;
• riekt onze stube bijgevolg naar een afvalverbrandingsoven;
• zijn we al drie keer voorbij onze straat gesleerd omdat remafstand een rekbaar begrip is these days;
• heeft de kater des huizes in de open haard gekakt omdat het buiten gelijk wat fris aan zijne vis was;
• misbruikt diezelfde kater mij ‘s nachts als een menselijke chauffage door op mijn poep te komen slapen;
• ben ik al twee maal van verveling van mijn fiets gedonderd, want die rollen…. pfuh;
• heb ik mijn knie geforceerd om op zeer onelegante wijze recht te blijven op een glad stuk voetpad;
• lijkt mijn neus wel een kraan;
• heb ik zoveel lagen kleren aan, dat het Michelin-manneke wel een anerexisch, 16-jarig model lijkt;
• overweeg ik serieus om hier alle overblijvende lotjes op te kopen.

Dus zwijgt mij van sneeuwpret, da’s alleen maar leuk in de boekskes.

In navolging van Lilith:

• Mijn roze pannenlikker van de Hema, die in tegenstelling tot mijn oude pannenlikker niet bestaat uit harde, verduurde rubber. Wat het pannenlikkengebeuren een stuk praktischer maakt.
• Tickets voor onze citytrip naar New York in november. Want als ze met superdeals naar uw hoofd smijten, dan moet ge niet twijfelen. Ook niet als ge weet dat ge ginder schandalig veel geld gaat uitgeven en ge eigentlijk zoudt moeten sparen!
• Mijn winddicht en superwarm fietsvestje met bijbehorende fietsmuts. Ik zie er nu wel uit als een rood-zwarte spermatozoïde op een koersfiets. Maar dan wel een warme spermatozoïde!
• Wintersneakers! Even warm als mijn lompe bergbotinnen, maar die qua coolnessness toch net iets hoger scorend dan de gemiddelde geitenwollensokkenpumps. En als ik er plastieken zakken rondtrek, zijn ze ook nog eens waterdicht!
• 7 BH’s van Victoria Secrets. Een merk waarvan ik dacht dat ze alleen maar van die zexy, kanten (amai dat jeukt!) toestanden in huis hadden, maar die tot mijn grote verbazing geweldig gerief hebben.
• De hoodie van Abercrombie & Fitch. Toen N. me vroeg er een voor haar mee te nemen uit New York, vroeg ik me af wat er zo speciaal aan was. Tot ik de stof voelde. Zacht! En warm! Uiteraard mezelf er ook eentje cadeau gedaan.
• De fiets/moto gps. Gelijk een stuk betrouwbaarder dan die geprinte, verfrommelde kaartjes.
• Elke maand een nieuwe Delicious met telkens weer een verse lading heerlijke recepten. Nu alleen nog een systeem om te onthouden in welke maand welk recept staat, zodat ik niet telkens anderhalf uur op zoek moet naar dat ene gerechtje met rode linzen…

Onder het motto ‘maak uzelf populair bij uw leaf’ nodigde ik mezelf uit op de motorvakantie van mijn huisband-to-be. Ha! Am I the girlfriend from hell or what!

Immers nog steeds in volle voorbereiding van het Stelvio project moest er getraind worden. No better place dan de Vogezen, alwaar ik nu stilletjesaan mijn weg begon te kennen, zodat de beste tochtjes konden worden aangevat en het lijstje ‘cols opgefietst’ verder kon worden aangevuld.

De dagen werden dus doorgebracht op onze respectievelijke tweewielers, de avonden stevig shakend in de plaatselijke discoteca die hier dik gezaaid zijn in de omgeving, druk socializend met de locale caminorijdende jeugd rond de BBQ, rustig keuvelend. Over moto’s. En borsten.

Bikerboys weet wel…

Spelingsfauten dat ik hier soms nog op terugvind…

Schaamrood. Op. Mijn. Wangen.

Meh. Bygones.

Met dank aan Merel Roze.

Dat gaat hier nogal ne keer vooruit gaan.

U heeft het hoogstwaarschijnlijk zeer druk dezer dagen. Met al die brieven die uw postbus te slikken krijgt, de lijstjes met namen van stoute kinderen die moeten worden opgesteld, het urenlang aanschuiven aan de kassa van de Bart Smit, de blitzbezoeken aan allerhande shoppingcentra alwaar een stoet van huilende, snottebellende en baardtrekkende kinders op de schoot moeten worden genomen, Zwarte Piet die voor het zoveelste opeenvolgende jaar vergeten is waar hij zijn zak gelegd heeft, Slecht-weer-vandaag die depressief wordt van het vooruitzicht al die rapen en wortels te moeten opeten,.. Om nog maar te zwijgen van alle pinten, cognacjes en trappisten die U en Zwarte Piet naar binnen zullen moeten gieten in de nacht van 5 op 6 december. Dat stilletjes over de daken lopen wordt, met een paard boerend van indigestie en een piet met een stuk in zijn kraag, best een pak uitdagender.

Dit jaar hoeft U echter voor mij niets speciaals te doen. U mag gerust aan het zwembad van uw villa in Spanje blijven liggen. Chocolade ventjes en mandarijntjes verorberend, onderwijl bladerend in de Daily Heaven om te lezen welke heilige het nu weer gedaan heeft met de vrouw van welke engel. Het enige wat ik dit jaar wens is: zomer! Dus laat die Iphone maar zitten. Ik wil zon! Zon die me van top tot teen verwarmt, die af en toe een rilling van genot over mijn rug laat lopen, die  mijn ‘to read’ stapel weer tot een aanvaardbare hoogte kan doen slinken, die ervoor zorgt dat ik eindelijk eens in daglicht over een droog wegdek kan fietsen zonder me als een eskimo te moeten induffelen, die het verlangen naar vakantie tegelijk tempert (want ‘het is hier toch ook niet slecht’) en aanwakkert,… Zomer dus. Met vogeltjes die fluiten, en cocktails, en overal de geur van verbrand BBQ-vlees gemengd met versgemaaid gras en Delial-zonnecreme, en teenslippers, en een zonnebril in mijn gezicht gebrand zodat ik weer gezwind als panda door het leven kan,… Want de zon, weet U wel, da’s mijn Duracell-batterij. En die herfst en die winter. I suck at it. Big time.

U kan veel, goedheilig zijnde en al. En met de hulp van Zwarte Piet moet dat lukken. Toch?

Alvast bedankt,

Sealion.

ps. En wereldvrede natuurlijk, dat staat ook op mijn lijstje.