Sealion’s Secrets

Onder het motto, splits uw blogposts op dan lijkt het of ge veel te vertellen hebt: deel twee van de New York saga!

Maar aangezien saga’s te moeilijk zijn om te schrijven: een lijstje! Onthouden we van deze trip:

• Het stralende weer. Waardoor zonnebrillen weer konden worden bovengehaald en we zelfs op dag 2 blootsvoets (Jawel dames en heren! U leest het goed: november!) door Strawberry Fields konden wandelen. Geroosterde pinda’s eten, mensen kijken, fietsen spotten, eekhoorns pesten,…
• Terug 10 jaar oud worden bij de dino’s in het Museum of Natural History: ‘Mo ziet, hoe groot!’
• Banana chocolate chip cake uit de Starbucks. Heaven on a platter in a papieren zakske. Ja, daar worden we gelukkig van.
• De meute, beschonken baseball fans (blijkbaar hebben de New York Yankees de World Series gewonnen)  waar we in terecht kwamen toen we de metro downtown namen. Waarbij mijn leaf aan een roadblock een vrouw van de NYPD charmeerde met volgende vraag: ‘Can we pass? I want to buy two knives in that shop over there.’ En zij ons koudweg doorliet. Die war on terrorism, dat valt gelijk allemaal nogal mee precies.
• Voor het eerst ever weglopen uit de cinema, wegens ge-wel-dig slechte film.
• De man op Times Square die luidkeels verkondigde dat wereld vergaat in 2012.
• Dat we eindelijk het museum op Ellis Island and Top of the Rock konden bezoeken, want vorige keer was er veel te veel volk.
• Improvisatietheater en stand up comedy, beide in dodgy kelderkens, beide hilarisch.
• Wendy’s is de slechtste hamburgerkeet in town. Echt wel. Degoutant.
• De week van eet ne keer met uw handen: Ethiopisch, Indisch, Mexicaans, Arabisch en good old American hot dogs and hamburgers!
• De NBA match tussen de New York Knicks en Utah Jazz in Madison Square Garden. Met hot dogs. En een handje. En cheerleaders.

Oh yeah, and we also did some shopping. Just a bit…

In november vorig jaar smeten ze met retegoedkope vliegtuigtickets naar NYC naar ons hoofd. En met zo’n dingen moet ge niet smijten natuurlijk. Dan veranderen wij namelijk onmiddellijk in een soort überkeeper. Een combinatie van Jean-Marie Pfaff, Oliver Khan, de Hulk (Oh nee, wacht die laatste twee zijn hetzelfde, mwahaha! *zucht* Voetbalhumor.) en een Shiva-versie van Michel Preud’homme.

Voila. Bij deze heb ik heb ik mijn volledige keeperkennis geëtaleerd. Which I’m sure you all were dying to find out.

Hemmingway, off we went, tweede keer in twee jaar tijd richting the Big Apple! Alwaar we belandden in een hotel waarvan de verwarming op onze kamer meer lawaai maakte dan een bronstige eland met astma. Slik. Maar ‘t is niks! We zijn immers in New York City peoples! En die verhalen over crappy, overpricede hotelkamers, dat klopt allemaal! Ohlala, we are really living the dream, wij!

Drie uur woelen later: de droom neemt intussen nachtmerrieproporties aan. Een middernachtelijke hotelkamerwissel volgt. In pyjama, met gigantische wallen, een barslecht humeur en een ontploft kapsel… Zexy times. Helaas was de man aan de balie niet echt onder de indruk van mijne negligee en troffen we rampetampende Rudolph ook aan in kamer nummer twee. Grmbl!

‘s Ochtends: volledig murw en met een verontrustende zenuwtrek rond het linkeroog opnieuw naar de balie. Daar wisten ze ons te vertellen dat Jezus (de Mexicaanse klusjesman, niet de timmerman uit Galilea) de eland ging repareren. But Jezus was no miracleman bleek en dankzij de zoon van Jorge (spreek uit Horhe) konden we verhuizen naar kamer nummer drie. Geen moose te bespeuren alhier, wifi tot in ons stapelbed (Romantiek! Jawaddedadde!) and ready to hit the town voor een stevige portie cafeïne/theïne en een overdosis suiker @ Starbucks!

Zo herkenbaar.

‘t Leven kan schoon zijn. Vooral voor rotverwende katers.

Ne mens wilt al ne keer iets dromen. Dat hij zijn trein mist bijvoorbeeld. Of dat hij te veel zout op zijn patatten deed. Bij mij is het meestal net ietsjes absurder. Dus eat your heart out Ingeborg! Probeer hier maar eens een betekenis aan vast te knopen!

• Julia van Thuis is onze boekhouder. En haar secretaresse is Smurfin.
• Een grijze Hollander springt (ja) met zijn legerjeep door onze straat, verliest daarbij een wiel en vraagt of hij het in onze voortuin mag bewaren.
• Ik moet gaan werken terwijl ik eigenlijk verlof heb, waardoor ik niet naar de Ikea kan op mijn vrije dag. En ik wil echt heel, heel, heel graag naar de Ikea.
• Mijn broer, die potdekke zijn rijbewijs nog niet heeft, mag met de auto van papa (van het type: slee) rijden, en ik niet! Terwijl ik daar echt al jaren voor zaag. Grmbl!
• Ik zit op de rand van een bad. In dat bad zit een blote mevrouw. Met haar Duitse scheper. De hond probeert constant mijn boterham met speculoospasta af te pakken (but Sealion doesn’t share food!). En ondertussen blijft mijn moeder maar vragen welke kleur badmatje ik het mooiste vind.
• Er komt een Yellow Rat Bastard shop in Mechelen en alle coole t-shirts kosten 3 dollar. Maar ik mag niet binnen omdat ze denken dat ik een terrorist ben. En terroristen dragen geen coole t-shirts. Die dragen bruine dekens.

En dan word ik wakker, helemaal ongemakkelijk en al. En ook een beetje paranoia.