Ik weet het. Het is warm. Zeer warm. Ne mens is dat niet meer gewoon he. Bovendien heeft de airco van uw zwarte wagen net de geest gegeven. Het zweet staat in uw schoenen, uw tong voelt aan als een rasp en uw okselvijvers hangen al tot over uw tepels. U hebt net een presentatie gegeven met een onderwerp vol dure woorden die eindigen op -ation en -ility aan een bende ongeïnteresseerde trainees en u wil zo snel mogelijk naar huis. Maar uw bent alweer het kabeltje van de gps kwijt en u bevindt zich ergens in het hol van Pluto (Wakkerzeel).
Ik ben die fietsster die, na een dag werken en verlangend naar buiten staren, nog vlug een extra trainingsritje inlast. Juist ja, zo’n wielertoeriste. Met koersfiets, paddenstoelhelm en strak in het pak. The works dus. Maar wel eentje die op het fietspad rijdt, haar arm uitsteekt bij het afslaan en zelf een bel op haar stalen ros heeft gemonteerd. Niet zo eentje waartegen Facebook-groepen worden opgericht dus. Kortom, model citizen, ik.
Maar wanneer het net u bent die voor de zesde keer op twee uur tijd ervoor zorgt dat ik alles moet dichtsmijten en net niet tegen de grond kletst. Ja. Dan kan het wel is zijn dat die toerist in een terrorist verandert die u giftig toebijt ‘Kalf! Spiegels dienen niet enkel om uwe lippenstift op te doen!’
Ook al loopt u aan tegen de 60. En heeft u een gigantische Balthazar Boma snor.
Met vriendelijke groeten,
Sealion